«راز خوب و راز بد»:

برای بعضی از کودکان، حتی نگه داشتن یک راز سرگرمکننده نیز مشکل و آزاردهنده است. چون ممکن است فشار و اضطراب زیادی برای نگهداشتن این راز احساس کنند و با دشواریهای زیادی مواجه شوند. این امر، حد و مرزهای عاطفی آنها را به خطر میاندازد. از طرفی در صورت بازگو کردن راز، میتواند باعث ایجاد احساس گناه و یا شرم در آنها شود. برخی والدین برای به حداقل رساندن هرگونه سردرگمی، روش «قانون راز ممنوع» را انتخاب میکنند.
بهتر است کودکان نوپا یک قانون «راز ممنوع» واضح و مشخص داشته باشند. آنها برای فهمیدن تفاوت بین «رازهایی که نگهداشتنشان امن است» و «رازهایی که نگهداشتنشان ناامن است» زیادی کوچکاند. این یعنی بزرگسالان نباید حرفی را که نمیخواهند دیگران بدانند، جلوی این دسته از کودکان بزنند. به طور مثال جلوی بچهها از بوی بد دهان عمه شکایت نکنید، مگر اینکه مشکلی نداشته باشید کودکتان روزی به عمه جان بگوید: «بابام میگه بوی دهن شما خیلی بده!». اگر از بچه انتظار دارید بفهمد که این نظرهای شخصی اطلاعات عمومی نیستند، انتظارتان بیجاست.
همانطور که کودکان رشد میکنند، ممکن است یاد بگیرند که بعضی حرفها را نباید در جاهای دیگر تکرار کرد (یا خبر بعضی سورپریزها را باید پیش خود نگه داشت)، اما کودکان کوچکتر را در موقعیتی قرار ندهید که مجبور شوند برای لو ندادن یک سورپرایز، به والدینشان یا بقیه بزرگترهت دروغ بگويند.

#قايم_با_شك

تربیت فرزند...